Jakość
VGT Polska wdrożyła system zarzadzania jakością ISO 9001 w 2002 roku.
Plastronnuc C 20-N
» Przykłady zastosowań
» Karta techniczna (pdf, 59KB)
» Karta bezpieczeństwa (pdf, 22KB)
» Certyfikat żywnościowy (pdf, 59KB)
Redukcja czasu cyklu
1.Ogólnie
Przez zastosowanie endotermicznych, chemicznych środków porotwórczych można zredukować w znacznym stopniu czas cyklu odlewów ciśnieniowych. Jako wartości doświadczalne zostały wyznaczone:
Zredukowanie cyklu o 10 do 25 % w zależności od polimeru oraz konstrukcji narzędzia.
Redukcja wynika z:
- możliwego, szybkiego procesu napełniania formy – z uwagi na to, że jest to bardziej łatwotopliwy produkt,który może być wtryskiwany z wyższą prędkością.
- krótszego czasu przebywania gotowej wyciśniętej części w formie, gdyż powstają mniejsze naprężenia w części podczas procesu chłodzenia.
2. Teoria:
Działanie endotermicznych, chemicznych środków porotwórczych przy redukcji cyklu
2-1 Wprowadzenie energii w formowaniu wtryskowym-prasy ślimakowej Wprowadzenie energii do mieszanki polimeru /przedmieszki środka porotwórczego aż do stopienia – jest szacowane w stosunku do standardu – jako mniej więcej takie samo. Przy czym podczas chemicznego rozpadu chodzi tu o endotermiczny środek porotwórczy, który z otoczenia pobiera wymaganą energię. Należy przypuszczać, że rozpuszczony wytop przyjmuje nieco niższą temperaturę przeciętną.
2-2 Wprowadzenie energii podczas procesu wtrysku pomiędzy odlewem ciśnieniowym-prasy ślimakowej i formąWprowadzenie energii do produktu podczas procesu napełniania wytopu do formy odlewu poprzez przezwyciężenie rozmaitych oporów uwarunkowanych przez proces w kanale produktu i w formie podlega jednakże bardzo dużej redukcji.
Podczas topienia polimeru zostaje przekroczona temperatura środka porotwórczego, w której rozpoczyna się termiczny rozpad środka porotwórczego. Zostaje uwolniony dwutlenek węgla, gaz wytłaczający, który osadza się w strukturze polimeru – jeśli nie może się wydostać. Działa on w molekularnym zespoleniu polimeru jako „środek poślizgowy” pomiędzy łańcuchami polimeru. Wytop zachowuje się pozornie jak produkt w istotnym stopniu o mniejszej lepkości.
Wymagana moc dla wypełnienia formy zmniejsza się w stosunku do produktu standardowego. Mówi się o wprowadzeniu energii przy odlewaniu ciśnieniowym produktów standardowych – w zależności od lepkości – o rzędzie wielkości, przy którym temperatura topienia w krótkim czasie może podnosić się o 10–40 °C przy 280°C temperatury wyjściowej, np. PA 6 GF). Ten efekt może – w zależności od ilości środka porotwórczego - zostać zredukowany do niewielu stopni °C różnicy. Często ten powstający wierzchołek temperatury jest przyczyną ograniczenia prędkości wtryskiwania (powstają zapalniki).
- jeżeli polimer płynie łatwiej, to tym samym może być szybciej wtryskiwany – przy takim samym profilu temperatury.
- Przy różnych szybko płynących wytopach polimerowych ze środkiem porotwórczym – można także stwierdzić podczas procesu wtryskiwania dodatkową poprawę właściwości płynięcia pod wpływem „lepkości strukturalnej”.
Redukcja czasu wtrysku do 30 % została udokumentowana.
Zysk czasu – czas wtrysku.
2-3 Mniejsza temperatur topienia w formie jest osiągana przez doprowadzenie mniejszej energii przy tak samo szybkim procesie wtryskiwania. – Jest to widoczne poprzez mniejsze wymagane ciśnienie wtrysku. Odlew, który został napełniony zimniejszym wytopem, wymaga – do czasu uzyskania trwałości kształtu – krótszego czasu na schłodzenie.
Zysk czasu – czas chłodzenia
2-4 Z wyjęciem z formy danej części należy tak długo poczekać, aż tworzywo sztuczne utworzy wystarczająco stabilną, względnie wyrównaną z obrębie wewnętrznych sił, półkrystaliczną strukturę danej części. Proces zastygania wytopu w formie nie przebiega równomiernie. Zmiana stanu agregatu na ciekły / stały prowadzi do skurczu w produkcie. Jeżeli zapobiegnie się skurczeniu – to powoduje to „naprężenia własne” wobec obszaru w odlewie, który mógł się dopasować do zmniejszonej objętości.
Ażeby te naprężenia nie spowodowały zbyt dużego oddziaływania na dokładność formy odlewu, zatrzymuje się daną część przez pewien czas przed wyjęciem z formy – w formie. Przy zastosowaniu środka porotwórczego otrzymujemy – z uwagi na strukturę polimeru z osadzonymi elastycznymi pęcherzami już w makrostrukturze wyrównanie w objętości.
Część wykazuje mały skurcz i trochę zamkniętych w niej naprężeń własnych. Tym samym można w dużym stopniu zrezygnować z czasu na wyrównanie tych sił w formie.
Redukcja czasu dociskania do 40 % jest realistyczna.
Zysk czasu – aż zostanie osiągnięta dokładność formy przy wyjmowaniu z formy.
